Laatste artikelen

  • Van manuscript naar boek – van de eerste geschreven zin naar het eindproduct.

    Je hebt een idee voor een waanzinnig mooi verhaal. Je probeert eens wat te schrijven. Je leest je teksten terug, en je denkt: Oh, best aardig. Maar, je vraagt jezelf af: Zou iemand mijn verhaal willen lezen? Dát is het moment om door te gaan! Stop niet! Schrijf je verhaal! Laat het af en toe eens lezen, aan een vriend of vriendin. Draag het desnoods voor. Denk niet gelijk: Ik kan niet schrijven, het is niks! Misschien is het wél goed, misschien spannend, inspirerend... Misschien is er een uitgever die zegt: Dit willen wij graag uitgeven! Misschien zijn er wel heel veel uitgevers die jouw manuscript maar wat graag op de markt willen brengen. Misschien ... Als je het niet indient zal je ...

    Lees meer en reageer.

  • Oh nee, wat een stomme fout!

    Natuurlijk: altijd kom ik achteraf dingen tegen, die tekstueel voor mijn gevoel anders hadden gemoeten. Mijn teksten zijn nooit af. Maar, je moet een keer stoppen, toch? Als ik eenmaal mijn definitieve manuscript bij mijn uitgever inlever, denk ik: Nu is het af. Nu is het geschreven, ik verander er niets meer aan. Toch is er altijd die twijfel.

    Maar dan, oh nee, dan wordt je op een fout gewezen! Natuurlijk is dan alles klaar, het manuscript geschreven en gecorrigeerd, de flaptekst, de cover...  alles is klaar om gedrukt te worden. Daarna het grote moment, dat je het aller eerste exemplaar van je boek eindelijk in je handen hebt! Dan lezen – in je eigen boek. En oh, ...

    Lees meer en reageer.

  • En dan krijg ik een boek dat ik al ken ...

    Ontelbare keren heb ik het gelezen, zo vaak. Ik ken het bijna uit mijn hoofd. Dat boek over die man en zijn jeugd. Het boek met de oudroze omslag, met een lichtblauw silhouet van een jongetje. Dat jongetje was ik. Ik ken het boek; want, ik heb het geschreven. En nu ... nu heb ik het áller eerste exemplaar van mijn bundel Onvoltooid Verlangen in mijn handen! Fysiek! Nu is het echt! Ik heb eindelijk mijn eindproduct in mijn handen. Ik kan het bijna niet geloven. Mijn ogen worden vochtig. Ik blader het even vluchtig door. Ik lees kleine stukjes, en vraag mij af: Hoeveel van mijn lezers zouden beseffen, dat er veel meer tekst om de eigenlijke teksten heen staan geschreven? Het is onzichtbare...

    Lees meer en reageer.

  • Wat moet er op de cover?

    Terwijl ik mijn verhalen schrijf, heb ik al snel een goed passende sfeer in mijn hoofd. Deels doordat ik verlang naar iets wat nooit is geweest, of door een feitelijke herinnering, of een combinatie daarvan. Echter, zo ging dat niet met de coverfoto voor mijn bundel “Onvoltooid Verlangen.” Ik had geen enkel idee hoe de cover eruit moest gaan zien. Totdat ik op internet een illustratie zag: een man als silhouet. Dat ga ik maken, dacht ik. Mijn bundel gaat voornamelijk over mijn jeugd, dus de man “verving” ik door mijzelf. Ik nam een oude foto en bewerkte die tot mijn silhouet. Simpel. De cover bestaat uit blauw en oudroze; dat vond ik wel toepasselijk. Tótdat ik mijn coveri...

    Lees meer en reageer.

  • Een boek schrijven, hoe doe je dat?

    “Zeg Leroy, een boek schrijven, hoe doe je dat nou?” vraagt iemand soms. “Ik schrijf mijn boek met een computer, een toetsenbord en een ...,“ natuurlijk word ik dan al snel onderbroken. Ach ja, het is te flauw voor woorden natuurlijk! “Nee, ik bedoel, hoe verzin je je teksten, hoe doe je dat toch?” vraagt de persoon in kwestie. Dan ... dan val ik stil, zoekend naar de juiste woorden. Mijn enige antwoord is: Ik weet het niet. Ik schrijf het gewoon op; gedachten, herinneringen, overpeinzingen ... Het is níét zo dat een verhaal gelijk naar mijn zin is, zeker niet! Schijven is voor mij als beeldhouwen: slijpen, schuren, vormen. Het is eerst vaak een grote puinhoop, maar da...

    Lees meer en reageer.

Auteur

leroyeversblog

Leroy Evers


Volgen

Volg deze blog en ontvang updates in je mail.

Volgen


Deel deze blog op:

Help Leroy Evers met het vinden van volgers en deel deze pagina op Social Media!